Gdy pracownik rozpoczyna pracę o godzinie wcześniejszej niż wynika to z obowiązującego go rozkładu czasu pracy?

Może tak być np. dlatego, że cierpli na bezsenność lub tak mu pasowało ze względu na rozkład jazdy pociągów, którymi dojeżdża do pracy.

Czy pracodawca ma w takim przypadku obowiązek zaliczenia do „roboczej dniówki” czasu od momentu przybycia do firmy do planowanej godziny rozpoczęcia?

Już wyjaśniam

Zasadniczo, czas pracy liczymy od godziny rozkładowej – a nie od pojawienia się pracownika w zakładzie. Istnieje jednak problem, jeśli pracownik przebywał na swoim stanowisku dużo wcześniej – w sądzie pracownik może wykazywać, że było to za „cichym” przyzwoleniem a nawet oczekiwaniem szefa.

Czynności wykonywane w interesie pracodawcy, za jego dorozumianą zgodą należy zaliczyć do czasu pracy. Wyłączenie prawa do wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach byłoby możliwe jedynie wtedy, gdyby pracodawca był w stanie wykazać, że pracodawca albo nie miał świadomości, że praca była świadczona w nadgodzinach albo że miał świadomość świadczenia pracy po godzinach, ale domagał się od pracownicy, aby zaprzestała pozostawania dłużej w pracy. Jeśli natomiast pracodawca przyjmuje efekty pracy w świadomości, że praca była realizowana to po godzinach – należy to uznać za zgodę dorozumianą. W szczególności, brak sprzeciwu przełożonego na wykonywanie w jego obecności przez pracownika obowiązków może być zakwalifikowany jako polecenie świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych (por. wyr. SN z 14.5.1988 r., I PKN 122/98, OSNAPiUS 1999, Nr 10, poz. 343).

W celu uniknięcia podobnych sytuacji pracodawca powinien zadbać o zabezpieczenie odpowiednich zapisów, z których jednoznacznie wynikałoby, że pracodawca wyraża zgodę, aby pracownica przebywała na terenie zakładu pracy 45 minut przed godzina rozpoczęcia pracy z uwagi na rozkład jazdy pociągów, jednakże czas ten będzie wykorzystywała tylko i wyłącznie w celach prywatnych. To z pewnością w o wiele większym stopniu zabezpieczyłoby interesy pracodawcy w sytuacji konfliktowej.