Mobbing vs. staffing

Mobbing

Mobbing w Kodeksie pracy jest definiowany jako:

Działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. (Art. 94³ § 2 KP).

Mobbing ma na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Termin ten pochodzi od angielskiego czasownika „mob” oznaczającego oblegać, obstąpić, nagabywać.

Staffing

Obecnie możemy zaobserwować również nowy rodzaj mobbingu – tzw. stafffing, w którym to przełożony staje się ofiarą swoich podwładnych. Pojęcie „staffing” pochodzi od angielskiego słowa „staff” – personel, kadra, zespół. Staffing to zjawisko polegające na tym, że grupa pracowników podejmuje działania aby wyeliminować przełożonego, zdyskredytować go w oczach innych pracowników i zmusić go do odejścia z pracy. Staffing może polegać na ignorowaniu lub wyśmiewaniu poleceń oraz podważaniu kompetencji i umiejętności przełożonego.

Pracodawca ponosi odpowiedzialność za mobbing niezależnie od tego czy dopuścił się go sam czy też jego pracownicy. Zgodnie z art. 94(3) § 1 Kodeksu pracy pracodawca ma obowiązek przeciwdziałać mobbingowi. Przepis ten, wspólnie m.in. z art. 11(1) Kodeksu pracy czy art. 94 pkt 10 Kodeksu pracy, stawia pracodawcy wymaganie dbałości o dobra osobiste pracownika, w szczególności o jego godność oraz o prawidłową atmosferę w zakładzie pracy.

Pracodawca powinien przeciwdziałać mobbingowi w szczególności szkoląc pracowników – informując o niebezpieczeństwie i konsekwencjach mobbingu oraz stosując procedury, które umożliwią wykrycie i wyeliminowanie tego szkodliwego zjawiska. Trzeba pamiętać, że zapobieganie mobbingowi (w tym staffingowi) jest o wiele lepszym rozwiązaniem niż ponoszenie jego skutków, gdy już mobbing zaistnieje.