Zjawisko anomii pracowniczej

Jako pierwszy „anomię społeczną” zdefiniował socjolog Émile Durkheim określając ją jako sytuację, w której osoba traci możliwość odróżniania dobra od zła w odniesieniu do społeczeństwa. W psychologii anomia to popadnięcie w egoizm i brak poczucia odpowiedzialności przed instytucjami i osobami.

Obecnie najbardziej powszechnym przykładem takiego zachowania jest anomia pracownicza, która polega na oszukiwaniu pracodawcy poprzez:

• czas pracy (udawanie, że się wykonuje obowiązki służbowe podczas gdy pracownik załatwia prywatne sprawy lub nie pracuje korzystając z mediów społecznościowych),
• pieniądze (przyjmowanie prezentów od klientów, które są niezgodne z regulaminem i polityką firmy lub poprzez nieprawidłowe rozliczanie delegacji),
• towary (przywłaszczenie mienia pracodawcy poprzez wykorzystywanie służbowego sprzętu do prywatnych celów).

W takich sytuacjach pracodawca ma prawo do karania pracownika poprzez upomnienie, naganę lub karę pieniężną. Jeżeli zachowania anomijne pojawiają się regularnie mogą być potraktowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i być podstawą rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 5 czerwca 2007 r., I PK 5/07 kiedy pracownik bez zgody pracodawcy w godzinach przeznaczonych na pracę wykonuje inne czynności to może to zostać potraktowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.